Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ

Την Παρασκευή 16 Οκτώβρη στα πλαίσια εορτασμού της παγκόσμιας ημέρας επισιτισμού στη συνάντησή μας για Διατροφοζουζουνίσματα στη βιβλιοθήκη ζήτησα από τα παιδιά και τους εθελοντές να φτιάξουν μια ιστορία που θα σώσει το φαγητό. Αρχικά έδειξα 4 φωτογραφίες από το βιβλίο «Hungry Planet: What theWorld Eats» (Πεινασμένος Πλανήτης: τι τρώει ο Κόσμος). 

Οι φωτογραφίες απεικόνιζαν 4 οικογένειες από διαφορετικά σημεία του πλανήτη και την εβδομαδιαία διατροφή τους. Χώριστήκαμε σε 4 ομάδες, μια για κάθε φωτογραφία και ζήτησα από κάθε ομάδα να γράψει μια ιστορία ανάλογα με την εικόνα που βλέπει. 

Στο τέλος ενώσαμε τις ιστορίες μας και φτιάξαμε την ιστορία που έσωσε το φαγητό την οποία με χαρά σας παραθέτω παρακάτω:

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ

«Είμαι η Σανέλ από το Τσαντ, εδώ έχουμε πόλεμο και ξηρασία, εδώ δεν έχει πολύ φαγητό για να τραφούμε. Η διατροφή μας περιλαμβάνει αλεύρι, όσπρια, λίγους καρπούς και νερό. Στην καθημερινότητά μας ψάχνουμε τροφή και νερό για να ζήσουμε. Θέλω να σταματήσει ο πόλεμος στη χώρα μου για να αναπτυχθούμε και να γίνουμε σαν τις άλλες χώρες. Μπορείτε να μας βοηθήσετε;

(για εμάς τα παιδία η καθημερινότητα είναι καλή γιατί παίζουμε έξω και γελάμε όλη μέρα)»

«Είμαι ο Τζόρτζ Ρέβις από τη Βόρειο Καρολίνα των ΗΠΑ. Η οικογένειά μου είναι πολύ πλούσια και το σπίτι μας γεμάτο με όλα τα αγαθά. Ο πατέρας μου ο Μάικλ είναι γιατρός και η μητέρα μου η Μάιρη δικηγόρος. Το οικογενειακό μας εισόδημα είναι πολύ υψηλό και ζούμε άνετα. Έχω και έναν αδερφό τον Κρίς που είναι καλοφαγάς και πολυφαγάς, εδώ που τα λέμε όλοι μας είμαστε καλοφαγάδες και πολυφαγάδες. Κάθε εβδομάδα οι γονείς μου ξοδεύουν 340 δολάρια και μας αγοράζουν και του πουλιού το γάλα.Αλλαντικά, κρέατα, τυριά, πίτσες, χάμπουργκερ, πατατάκια, κοκακόλες, λίγα φρούτα και λαχανικά. Τρώμε του σκασμού αλλά περισσεύουν πολλά και τα πετάμε. Μια μέρα παρακολούθησα στην τηλεόραση μια εκπομπή για τη σωστή διατροφή και σκέφτηκα να συζητήσουμε με την οικογένειά μου να τρφόμαστε πιο υγιεινά και επειδή μας περισεύουν πολλά τρόφιμα να τα στέλνουμε σε φτωχές οικογένειες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής.»

«Είμαι ο Χουάν από το Εκουαδόρ. Έχω 6 αδέρφια. Η χώρα μας είναι φτωχή. Ζούμε όλοι μαζί και τρεφόμαστε με όσα καλλιεργούμε. Η γή μας είναι εύφορη και μας δίνει μπανάνες, λαχανικά, πατάτες, όσπρια. Από τη διατροφή μα λείπει το κρέας. Θα μπορούσαμε να ανταλλάξουμε τις μπανάνες μας με κρέας από κάποια άλλη χώρα. Μάλιστα επειδή έχουμε πολλές μπανάνες θα μπορούσαμε να χαρίζουμε καθημερινά 6 μπανάνες στην οικογένεια από το Σουδάν. Για τη διατροφή μας ξοδεύουμε μόνο 24 ευρώ την εβδομάδα.»

«Είμαστε η οικογένεια Μελαντέρ. Ο Βόλφακ είναι ο μπαμπάς, η Χέλγκα είναι η μαμά, ο Τζακ είναι ο μεγάλος αδελφός, ο Τζον είναι ο μικρός αδερφός. Στη Γερμανία ξοδεύουμε κατά μέσο όρο 375 ευρώ την εβδομάδα για φαγητό. Η διατροφή μας περιλαμβάνει: αναψυκτικά, πολλά συσκευασμένα ποτά και τρόφιμα. Τρώμε λίγα φρούτα και λαχανικά. Πίνουμε πολλούς συσκευασμένους χυμούς και τρώμε πολλά αλλαντικά και τυριά. Κάθε εβδομάδα πετάμε στα σκουπίδια πολύ φαγητό. Θα μπορούσαμε αυτά τα χρήματα που περισσεύουν για τα φαγητά που πετάμε να τα δώσουμε στις φτωχές χώρες που τα χρειάζονται.»

Οι παραπάνω φώτο επιλέχθηκαν από το υπέροχο βιβλίο των  Peter Menzel και Faith D' Aluisio «Hungry Planet: What theWorld Eats» (Πεινασμένος Πλανήτης: Τι τρώει ο Κόσμος)

Σοφία Μπάμπου 

Διατροφολόγος-Διαιτολόγος

ehappyhealth.blogspot.gr

Γρεβενά

DIET IS BETTER WHEN YOU HAVE SOMEONE TO SHARE IT WITH!

ΧΑΣΕ 5 ΚΙΛΑ!

Επιστροφή στη βάση με ενέργεια και όρεξη για δουλειά, το νέο πακέτο προσφοράς ισχύει για όλο το Σεπτέμβρη, σας περιμένω με χαρά!

ΔΙΑΤΡΟΦΟΖΟΥΖΟΥΝΙΣΜΑΤΑ SUMMER CLASS!

ΠΙΚ ΝΙΚ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

Με λένε «Σαμποτέρ*»

Γράφει η συνάδελφος, φίλη και  diet coach Βάσσια Μανίκα-Διαιτολόγος- Διατροφολόγος, πτυχιούχος του Τμήματος Επιστήμης Διαιτολογίας- Διατροφής του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου και μέλος του Πανελληνίου Συλλόγου Διαιτολόγων- Διατροφολόγων. 

Με λένε «Σαμποτέρ*»

Και δεν γουστάρω να γνωριστούμε. Βασικά, δεν σε γουστάρω καν.

«Πάλι ξεκινάς δίαιτα; Κάθε τρεις και λίγο αυτό κάνεις… Πότε θα το πάρεις απόφαση ότι δεν θα τα καταφέρεις;»

«Είχες μια δύσκολη μέρα σήμερα, από το πρωί ως το βράδυ δουλεύεις… Και να πω ότι αξίζει τον κόπο και το χρόνο σου… Λες να πάρουμε μια πίτσα να αράξουμε στον καναπέ;»

«Έλα μωρέ, είναι τα γενέθλια της κολλητής σήμερα, θα την προσβάλλεις αν δεν πάρεις το γλυκό! Από αύριο πάλι στη στέρηση έτσι κι αλλιώς»

«Καλά, είσαι εντελώς άχρηστη! Ούτε 20’ δεν αντέχεις στον διάδρομο. Δεν είναι αυτά για σένα, κουκλίτσα μου. Πάμε να πάρουμε ένα σουβλάκι!»

Ναι, λίγο ή πολύ, έχουμε ακούσει αυτή την … «ευγενική» φωνή μέσα στο κεφάλι μας, ειδικά όταν είμαστε στην έναρξη μιας καινούριας δραστηριότητας, δουλειάς, άσκησης ή σε κάποια αλλαγή του υφιστάμενου τρόπου ζωής και σκέψης μας. Αυτή τη φωνή που ξέρει να μας κριτικάρει συνέχεια, μερικές φορές με πιο αυστηρό τόνο, άλλες φορές πιο συγκαταβατικά. Το γεγονός, όμως, παραμένει: δεν θέλει να δοκιμάσει τίποτα καινούριο ούτε να κάνει κάποια αλλαγή. Του αρέσουν τα πράγματα όπως είναι. Αυτή η φωνή είναι ο Σαμποτέρ ή ο Εσωτερικός Κριτής, όπως μου αρέσει καλύτερα.

Μπορεί να μας θυμίζει τη φωνή των γονιών μας, του συντρόφου, των φίλων ή τη δική μας. Δεν θα αναλύσουμε για ποιο λόγο έχει δημιουργηθεί αυτός ο Εσωτερικός Κριτής, άλλωστε δεν μας αφορά και ιδιαίτερα σε αυτό το σημείο, διότι το γεγονός είναι ότι τον ακούμε. Δυστυχώς, μερικοί τον μπερδεύουν με τη Φωνή της Λογικής ή η διαίσθησή μας που προσπαθεί να μας προστατεύσει (θυμηθείτε την Ανοσία στην αλλαγή), αλλά δεν είναι αυτό. Για την ακρίβεια, δεν είναι καν κάποιος που μας αγαπά ή μας προστατεύει, κοιτάζει μόνο να προστατευτεί το ίδιο από την απειλή, που είναι η οποιαδήποτε αλλαγή στη ζωή μας. Και το πιο σημαντικό: αντιστέκεται με τόσο σθένος, που όσο πιο κοντά είμαστε στην αλλαγή, τόσο πιο πολύ «φωνάζει».

Αυτός, λοιπόν, έχει πολλούς λόγους έτοιμους για τους οποίους ό,τι κι αν πάμε να ξεκινήσουμε ή να αλλάξουμε, δεν θα πετύχει. Χρησιμοποιεί ένα μέρος της αλήθειας, ότι πχ έχουμε προσπαθήσει και στο παρελθόν να χάσουμε βάρος χωρίς αποτέλεσμα, και το διαστρεβλώνει σε τέτοιο βαθμό που νομίζουμε ότι όντως είμαστε ανίκανοι να το πετύχουμε. Είναι ένας από τους φόβους μας.

Και ξέρετε γιατί δεν θέλει να τον γνωρίσουμε; Διότι αυτό είναι το πρώτο βήμα της αποκάλυψης της πραγματικής του φύσης και διάστασης. Διότι γνωρίζοντάς τον, μπορούμε να μάθουμε πώς να τον νικήσουμε και, συνεπώς, να προχωρήσουμε στη ζωή μας.

Σήμερα, θα σας γνωρίσω την Πόπη και την … πόπη (θεωρώ ότι ο σαμποτέρ μας οφείλει να έχει τη θέση που του αρμόζει, επομένως δανείζω το όνομα της πελάτισσας, αλλά δεν τον αναγνωρίζω ώστε να χρησιμοποιήσω το πρώτο γράμμα κεφαλαίο- προσωπική μου αντίληψη).

Η Πόπη είναι παλιά μου πελάτισσα και φίλη. Την πέτυχα τυχαία πριν από περίπου ένα μήνα και μου είπε ότι θέλει να με επισκεφθεί στο γραφείο για να χάσει λίγο βάρος που την ενοχλεί. Να σημειώσω ότι η φίλη μου είναι νέα, γύρω στα 40, και πέρασε σημαντική περιπέτεια υγείας που της άλλαξε τον τρόπο σκέψης και σταμάτησε να δουλεύει σε έντονα στρεσογόνο εργασιακό περιβάλλον και έβαλε τον εαυτό της σε προτεραιότητα. Κρατήστε το αυτό.

Στο πρώτο μας ραντεβού, είναι φανερά κινητοποιημένη να αλλάξει τη διατροφική της συμπεριφορά και η πειθαρχία της (λέει ότι) είναι δεδομένη. Φτιάχνουμε, λοιπόν, ένα πλάνο διατροφής με βάση τις προτιμήσεις της και όπως ακριβώς το θέλει. Ραντεβού σε μια εβδομάδα, Πόπη!

Σε μια εβδομάδα, έρχεται η Πόπη, που την έχει πιάσει από το αφτί η πόπη και μου λέει ότι δεν μπόρεσε να κάνει το πρόγραμμα, δεν ξέρει για ποιο λόγο, αλλά να, απλά δεν μπορεί. Πολλοί οι πειρασμοί, γλυκά στο σπίτι, δεν μπορεί να πειθαρχήσει. Είναι απογοητευμένη γιατί δεν μπορεί να καταλάβει για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό, αφού θέλει τόσο πολύ να τα χάσει τα κιλά και είναι μόλις 4-5! Επίσης, αισθάνεται φουσκωμένη, μάλλον δεν έχει χάσει τίποτα, λέει η Πόπη- πόπη. Με παρακολουθείτε προσεκτικά τώρα;

Η Πόπη πήρε 2 κιλά μέσα στην πρώτη εβδομάδα της «δίαιτας». Πολύ δυνατός σαμποτέρ η πόπη, συμφωνείτε; Δεν φτάνει που δεν έχασε βάρος και έβλεπε παντού πειρασμούς, κατάφερε να πάρει βάρος ώστε να ισχυροποιήσει ακόμα περισσότερο τη δήλωσή της «δεν μπορώ να τα καταφέρω». Ευτυχώς, βέβαια, στην περίπτωση της Πόπης, που είναι ήδη σε διαδικασία αλλαγής του τρόπου που ζει και έχει δύναμη πάνω στον σαμποτέρ ΕΦΟΣΟΝ τον αναγνωρίσει ότι δεν είναι η φωνή της λογικής και ότι τον έλεγχο τον έχει η Πόπη.

Στο επόμενο άρθρο μου θα σας εξηγήσω πώς παίρνουμε πίσω τον έλεγχο από τον Εσωτερικό Κριτή. Ως τότε, σας αφήνω με το μότο μου: “Wellness is a collection of paths; knowledge and action”.

*Σαμποτέρ: (ορισμός) το πρόσωπο που εσκεμμένα και μυστικά προκαλεί καταστροφές στον εχθρό (στον πόλεμο) ή παρεμποδίζει τη λειτουργία μιας υπηρεσίας ή επιχείρησης, αυτός που προκαλεί δολιοφθορά. 

(το παραπάνω άρθρο είναι αναδημοσίευση κατόπιν άδειας της συγγραφέως από το http://vassiacoaching.blogspot.gr/2015/02/blog-post_16.html)

ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΤΥΠΟΥ 1 ΚΑΙ SELF MANAGEMENT

Γράφει ο αξιοθαύμαστος Σπύρος Ζαρογιάννης-Δευτεροετής φοιτητής του Τμήματος Επιστήμης Διαιτολογίας και Διατροφής στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Αθηνών 

Από τη ματιά του πάσχοντα Διαιτολόγου…

Αρχικά θα ήθελα να συστηθώ. Ονομάζομαι Ζαρογιάννης Σπύρος , γεννηθείς το 1994 , μεγαλωμένος στη μικρή πόλη των Γρεβενών Μακεδονίας . Είμαι δευτεροετής φοιτητής του Τμήματος Επιστήμης Διαιτολογίας και Διατροφής στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το πιο σημαντικό … γνωρίζω εκ των έσω την πάθηση. Διαγνώστηκα με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 σε ηλικία 13 ετών μετά από χαρακτηριστικά καμπανάκια που υποδήλωναν ότι κάτι δεν πηγαίνει όπως θα έπρεπε.

Από τότε και στο εξής συμπορεύομαι με αυτό το απλό και ταυτόχρονα τόσο σύνθετο και ενδιαφέρον «θέμα» όπως μου αρέσει να το αποκαλώ. Η πρωταρχική ιδέα που παραμένει αναλλοίωτη μέχρι και σήμερα ήταν ξεκάθαρη. Μου τέθηκε μια αποστολή που είχε ως στόχο την αντιμετώπιση ενός προβλήματος υγείας που θα με συνόδευε για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Τις πρώτες μέρες το είδα από τη σκοπιά ενός παιχνιδιού που δεν επέλεξα αλλά με ανάγκασαν  να παίξω. Όπως γνωρίζουν όλοι όσοι έχουν έρθει σε αντίστοιχη θέση, είναι ένα περίεργο συναίσθημα το οποίο σε γεμίζει με μια ανησυχία και ανασφάλεια απροσδιόριστης έντασης. Πρωτόγνωρα συναισθήματα για κάποιον που βρίσκεται από το πουθενά σε μια τέτοιου είδους κατάσταση, πόσο μάλλον για ένα έφηβο.

Στην αρχή ήταν δύσκολο, κακά τα ψέματα. Το πιο περίπλοκο κομμάτι θα έλεγα ήταν η κατανόηση και όχι τόσο η αποδοχή αυτής της κατάστασης. Όσο περνούσε ο καιρός , μέρα με τη μέρα , προσαρμοζόμουν στον καινούργιο τρόπο ζωής ανακαλύπτοντας όλο και περισσότερες πτυχές τις ασθένειας. Ο φόβος αντικαταστάθηκε από δίψα για ζωή και οι «αναποδιές» που κατά διαστήματα προέκυπταν ήταν το κίνητρο για να συνεχίσω. Πληθώρα αθλητικών δραστηριοτήτων λάμβανε χώρα στην καθημερινότητα, μετατρέποντας τον περιορισμό διαιτητικής φύσης σε μια ξεθωριασμένη σκέψη.

Η ενασχόληση με τη διατροφή ήταν ένα κομμάτι που εντάχθηκε στη ζωή μου που με το πέρας του χρόνου έγινε και κομμάτι του εαυτού μου. Αυτή η τεράστιου βεληνεκούς και συνεχόμενης ανάπτυξης επιστήμη ήταν και συνεχίζει να είναι σύμμαχός μου, σύμμαχος όλων μας. Με μικρές αλλαγές στη διατροφή μας, παρατηρούνται όχι μόνο μικρότερες τιμές στα μηχανάκια μέτρησης αλλά και μια ευεξία και διαύγεια με μόνη πηγή το καθημερινό μας πιάτο. Είναι απίστευτο πως μια ισορροπημένη και προσεγμένη διατροφή χωρίς περιορισμούς έχει τόσο μεγάλο αντίκτυπο. Ένας συνδυασμός καλού αλλά και νόστιμου φαγητού είναι ένας στόχος εύκολα επιτεύξιμος με μόνο περιορισμό τη φαντασία και τη διάθεσή μας.  Κατάλαβα πως τίποτα, μα τίποτα όμως, δεν απαγορεύεται εφόσον τηρείται το μέτρο, στα πλαίσια φυσικά του δυνατού.

Αντιλήφθηκα ότι με οδηγό την υπομονή και τη θέληση ο άνθρωπος καταφέρνει πολλά . Πολύ περισσότερα από ότι θα φανταζόταν ποτέ. Ο Διαβήτης δεν είναι απλά ένα πρόβλημα που πρέπει να κατευθύνεται από οδηγίες. Αντιθέτως ο καθένας από εμάς θα πρέπει να τον εισάγει , εφόσον εισαχθεί, με καλοσύνη, αγάπη και πάνω απ’ όλα χιούμορ  και όχι απέχθεια και μίσος. Πρέπει να νιώθουμε χαρά για αυτόν για να μπορέσει να μας κάνει και αυτός χαρούμενους. Η αντιμετώπισή του είναι στο χέρι μας γιατί μη ξεχνάτε , μας κάνει να εκτιμάμε πράγματα τα οποία τα θεωρούσαμε δεδομένα και να χαιρόμαστε με ακόμη περισσότερα. Κλείνοντας θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια άποψη η οποία με καθοδηγεί από την έναρξη αυτού του μεγάλου, πανέμορφου αγώνα. Νιώθουμε περήφανοι με αυτό που έχουμε για να νιώσουν περηφάνια και οι υπόλοιποι για εμάς. Άμα η ντροπή κυριαρχήσει, τότε θα πρέπει να αναμένουμε ανάλογη αντιμετώπιση. 

(Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο: https://www.kartadiaviti.gr/Articles/ArticleDetails/131 και επαναδημοσιεύεται στο ehappyhealth.blogspot.gr κατόπιν άδειας του συγγραφέα)