ΔΙΑΤΡΟΦΟΖΟΥΖΟΥΝΙΣΜΑΤΑ SUMMER CLASS!

ΠΙΚ ΝΙΚ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

Με λένε «Σαμποτέρ*»

Γράφει η συνάδελφος, φίλη και  diet coach Βάσσια Μανίκα-Διαιτολόγος- Διατροφολόγος, πτυχιούχος του Τμήματος Επιστήμης Διαιτολογίας- Διατροφής του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου και μέλος του Πανελληνίου Συλλόγου Διαιτολόγων- Διατροφολόγων. 

Με λένε «Σαμποτέρ*»

Και δεν γουστάρω να γνωριστούμε. Βασικά, δεν σε γουστάρω καν.

«Πάλι ξεκινάς δίαιτα; Κάθε τρεις και λίγο αυτό κάνεις… Πότε θα το πάρεις απόφαση ότι δεν θα τα καταφέρεις;»

«Είχες μια δύσκολη μέρα σήμερα, από το πρωί ως το βράδυ δουλεύεις… Και να πω ότι αξίζει τον κόπο και το χρόνο σου… Λες να πάρουμε μια πίτσα να αράξουμε στον καναπέ;»

«Έλα μωρέ, είναι τα γενέθλια της κολλητής σήμερα, θα την προσβάλλεις αν δεν πάρεις το γλυκό! Από αύριο πάλι στη στέρηση έτσι κι αλλιώς»

«Καλά, είσαι εντελώς άχρηστη! Ούτε 20’ δεν αντέχεις στον διάδρομο. Δεν είναι αυτά για σένα, κουκλίτσα μου. Πάμε να πάρουμε ένα σουβλάκι!»

Ναι, λίγο ή πολύ, έχουμε ακούσει αυτή την … «ευγενική» φωνή μέσα στο κεφάλι μας, ειδικά όταν είμαστε στην έναρξη μιας καινούριας δραστηριότητας, δουλειάς, άσκησης ή σε κάποια αλλαγή του υφιστάμενου τρόπου ζωής και σκέψης μας. Αυτή τη φωνή που ξέρει να μας κριτικάρει συνέχεια, μερικές φορές με πιο αυστηρό τόνο, άλλες φορές πιο συγκαταβατικά. Το γεγονός, όμως, παραμένει: δεν θέλει να δοκιμάσει τίποτα καινούριο ούτε να κάνει κάποια αλλαγή. Του αρέσουν τα πράγματα όπως είναι. Αυτή η φωνή είναι ο Σαμποτέρ ή ο Εσωτερικός Κριτής, όπως μου αρέσει καλύτερα.

Μπορεί να μας θυμίζει τη φωνή των γονιών μας, του συντρόφου, των φίλων ή τη δική μας. Δεν θα αναλύσουμε για ποιο λόγο έχει δημιουργηθεί αυτός ο Εσωτερικός Κριτής, άλλωστε δεν μας αφορά και ιδιαίτερα σε αυτό το σημείο, διότι το γεγονός είναι ότι τον ακούμε. Δυστυχώς, μερικοί τον μπερδεύουν με τη Φωνή της Λογικής ή η διαίσθησή μας που προσπαθεί να μας προστατεύσει (θυμηθείτε την Ανοσία στην αλλαγή), αλλά δεν είναι αυτό. Για την ακρίβεια, δεν είναι καν κάποιος που μας αγαπά ή μας προστατεύει, κοιτάζει μόνο να προστατευτεί το ίδιο από την απειλή, που είναι η οποιαδήποτε αλλαγή στη ζωή μας. Και το πιο σημαντικό: αντιστέκεται με τόσο σθένος, που όσο πιο κοντά είμαστε στην αλλαγή, τόσο πιο πολύ «φωνάζει».

Αυτός, λοιπόν, έχει πολλούς λόγους έτοιμους για τους οποίους ό,τι κι αν πάμε να ξεκινήσουμε ή να αλλάξουμε, δεν θα πετύχει. Χρησιμοποιεί ένα μέρος της αλήθειας, ότι πχ έχουμε προσπαθήσει και στο παρελθόν να χάσουμε βάρος χωρίς αποτέλεσμα, και το διαστρεβλώνει σε τέτοιο βαθμό που νομίζουμε ότι όντως είμαστε ανίκανοι να το πετύχουμε. Είναι ένας από τους φόβους μας.

Και ξέρετε γιατί δεν θέλει να τον γνωρίσουμε; Διότι αυτό είναι το πρώτο βήμα της αποκάλυψης της πραγματικής του φύσης και διάστασης. Διότι γνωρίζοντάς τον, μπορούμε να μάθουμε πώς να τον νικήσουμε και, συνεπώς, να προχωρήσουμε στη ζωή μας.

Σήμερα, θα σας γνωρίσω την Πόπη και την … πόπη (θεωρώ ότι ο σαμποτέρ μας οφείλει να έχει τη θέση που του αρμόζει, επομένως δανείζω το όνομα της πελάτισσας, αλλά δεν τον αναγνωρίζω ώστε να χρησιμοποιήσω το πρώτο γράμμα κεφαλαίο- προσωπική μου αντίληψη).

Η Πόπη είναι παλιά μου πελάτισσα και φίλη. Την πέτυχα τυχαία πριν από περίπου ένα μήνα και μου είπε ότι θέλει να με επισκεφθεί στο γραφείο για να χάσει λίγο βάρος που την ενοχλεί. Να σημειώσω ότι η φίλη μου είναι νέα, γύρω στα 40, και πέρασε σημαντική περιπέτεια υγείας που της άλλαξε τον τρόπο σκέψης και σταμάτησε να δουλεύει σε έντονα στρεσογόνο εργασιακό περιβάλλον και έβαλε τον εαυτό της σε προτεραιότητα. Κρατήστε το αυτό.

Στο πρώτο μας ραντεβού, είναι φανερά κινητοποιημένη να αλλάξει τη διατροφική της συμπεριφορά και η πειθαρχία της (λέει ότι) είναι δεδομένη. Φτιάχνουμε, λοιπόν, ένα πλάνο διατροφής με βάση τις προτιμήσεις της και όπως ακριβώς το θέλει. Ραντεβού σε μια εβδομάδα, Πόπη!

Σε μια εβδομάδα, έρχεται η Πόπη, που την έχει πιάσει από το αφτί η πόπη και μου λέει ότι δεν μπόρεσε να κάνει το πρόγραμμα, δεν ξέρει για ποιο λόγο, αλλά να, απλά δεν μπορεί. Πολλοί οι πειρασμοί, γλυκά στο σπίτι, δεν μπορεί να πειθαρχήσει. Είναι απογοητευμένη γιατί δεν μπορεί να καταλάβει για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό, αφού θέλει τόσο πολύ να τα χάσει τα κιλά και είναι μόλις 4-5! Επίσης, αισθάνεται φουσκωμένη, μάλλον δεν έχει χάσει τίποτα, λέει η Πόπη- πόπη. Με παρακολουθείτε προσεκτικά τώρα;

Η Πόπη πήρε 2 κιλά μέσα στην πρώτη εβδομάδα της «δίαιτας». Πολύ δυνατός σαμποτέρ η πόπη, συμφωνείτε; Δεν φτάνει που δεν έχασε βάρος και έβλεπε παντού πειρασμούς, κατάφερε να πάρει βάρος ώστε να ισχυροποιήσει ακόμα περισσότερο τη δήλωσή της «δεν μπορώ να τα καταφέρω». Ευτυχώς, βέβαια, στην περίπτωση της Πόπης, που είναι ήδη σε διαδικασία αλλαγής του τρόπου που ζει και έχει δύναμη πάνω στον σαμποτέρ ΕΦΟΣΟΝ τον αναγνωρίσει ότι δεν είναι η φωνή της λογικής και ότι τον έλεγχο τον έχει η Πόπη.

Στο επόμενο άρθρο μου θα σας εξηγήσω πώς παίρνουμε πίσω τον έλεγχο από τον Εσωτερικό Κριτή. Ως τότε, σας αφήνω με το μότο μου: “Wellness is a collection of paths; knowledge and action”.

*Σαμποτέρ: (ορισμός) το πρόσωπο που εσκεμμένα και μυστικά προκαλεί καταστροφές στον εχθρό (στον πόλεμο) ή παρεμποδίζει τη λειτουργία μιας υπηρεσίας ή επιχείρησης, αυτός που προκαλεί δολιοφθορά. 

(το παραπάνω άρθρο είναι αναδημοσίευση κατόπιν άδειας της συγγραφέως από το http://vassiacoaching.blogspot.gr/2015/02/blog-post_16.html)

ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΤΥΠΟΥ 1 ΚΑΙ SELF MANAGEMENT

Γράφει ο αξιοθαύμαστος Σπύρος Ζαρογιάννης-Δευτεροετής φοιτητής του Τμήματος Επιστήμης Διαιτολογίας και Διατροφής στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Αθηνών 

Από τη ματιά του πάσχοντα Διαιτολόγου…

Αρχικά θα ήθελα να συστηθώ. Ονομάζομαι Ζαρογιάννης Σπύρος , γεννηθείς το 1994 , μεγαλωμένος στη μικρή πόλη των Γρεβενών Μακεδονίας . Είμαι δευτεροετής φοιτητής του Τμήματος Επιστήμης Διαιτολογίας και Διατροφής στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το πιο σημαντικό … γνωρίζω εκ των έσω την πάθηση. Διαγνώστηκα με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 σε ηλικία 13 ετών μετά από χαρακτηριστικά καμπανάκια που υποδήλωναν ότι κάτι δεν πηγαίνει όπως θα έπρεπε.

Από τότε και στο εξής συμπορεύομαι με αυτό το απλό και ταυτόχρονα τόσο σύνθετο και ενδιαφέρον «θέμα» όπως μου αρέσει να το αποκαλώ. Η πρωταρχική ιδέα που παραμένει αναλλοίωτη μέχρι και σήμερα ήταν ξεκάθαρη. Μου τέθηκε μια αποστολή που είχε ως στόχο την αντιμετώπιση ενός προβλήματος υγείας που θα με συνόδευε για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Τις πρώτες μέρες το είδα από τη σκοπιά ενός παιχνιδιού που δεν επέλεξα αλλά με ανάγκασαν  να παίξω. Όπως γνωρίζουν όλοι όσοι έχουν έρθει σε αντίστοιχη θέση, είναι ένα περίεργο συναίσθημα το οποίο σε γεμίζει με μια ανησυχία και ανασφάλεια απροσδιόριστης έντασης. Πρωτόγνωρα συναισθήματα για κάποιον που βρίσκεται από το πουθενά σε μια τέτοιου είδους κατάσταση, πόσο μάλλον για ένα έφηβο.

Στην αρχή ήταν δύσκολο, κακά τα ψέματα. Το πιο περίπλοκο κομμάτι θα έλεγα ήταν η κατανόηση και όχι τόσο η αποδοχή αυτής της κατάστασης. Όσο περνούσε ο καιρός , μέρα με τη μέρα , προσαρμοζόμουν στον καινούργιο τρόπο ζωής ανακαλύπτοντας όλο και περισσότερες πτυχές τις ασθένειας. Ο φόβος αντικαταστάθηκε από δίψα για ζωή και οι «αναποδιές» που κατά διαστήματα προέκυπταν ήταν το κίνητρο για να συνεχίσω. Πληθώρα αθλητικών δραστηριοτήτων λάμβανε χώρα στην καθημερινότητα, μετατρέποντας τον περιορισμό διαιτητικής φύσης σε μια ξεθωριασμένη σκέψη.

Η ενασχόληση με τη διατροφή ήταν ένα κομμάτι που εντάχθηκε στη ζωή μου που με το πέρας του χρόνου έγινε και κομμάτι του εαυτού μου. Αυτή η τεράστιου βεληνεκούς και συνεχόμενης ανάπτυξης επιστήμη ήταν και συνεχίζει να είναι σύμμαχός μου, σύμμαχος όλων μας. Με μικρές αλλαγές στη διατροφή μας, παρατηρούνται όχι μόνο μικρότερες τιμές στα μηχανάκια μέτρησης αλλά και μια ευεξία και διαύγεια με μόνη πηγή το καθημερινό μας πιάτο. Είναι απίστευτο πως μια ισορροπημένη και προσεγμένη διατροφή χωρίς περιορισμούς έχει τόσο μεγάλο αντίκτυπο. Ένας συνδυασμός καλού αλλά και νόστιμου φαγητού είναι ένας στόχος εύκολα επιτεύξιμος με μόνο περιορισμό τη φαντασία και τη διάθεσή μας.  Κατάλαβα πως τίποτα, μα τίποτα όμως, δεν απαγορεύεται εφόσον τηρείται το μέτρο, στα πλαίσια φυσικά του δυνατού.

Αντιλήφθηκα ότι με οδηγό την υπομονή και τη θέληση ο άνθρωπος καταφέρνει πολλά . Πολύ περισσότερα από ότι θα φανταζόταν ποτέ. Ο Διαβήτης δεν είναι απλά ένα πρόβλημα που πρέπει να κατευθύνεται από οδηγίες. Αντιθέτως ο καθένας από εμάς θα πρέπει να τον εισάγει , εφόσον εισαχθεί, με καλοσύνη, αγάπη και πάνω απ’ όλα χιούμορ  και όχι απέχθεια και μίσος. Πρέπει να νιώθουμε χαρά για αυτόν για να μπορέσει να μας κάνει και αυτός χαρούμενους. Η αντιμετώπισή του είναι στο χέρι μας γιατί μη ξεχνάτε , μας κάνει να εκτιμάμε πράγματα τα οποία τα θεωρούσαμε δεδομένα και να χαιρόμαστε με ακόμη περισσότερα. Κλείνοντας θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια άποψη η οποία με καθοδηγεί από την έναρξη αυτού του μεγάλου, πανέμορφου αγώνα. Νιώθουμε περήφανοι με αυτό που έχουμε για να νιώσουν περηφάνια και οι υπόλοιποι για εμάς. Άμα η ντροπή κυριαρχήσει, τότε θα πρέπει να αναμένουμε ανάλογη αντιμετώπιση. 

(Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο: https://www.kartadiaviti.gr/Articles/ArticleDetails/131 και επαναδημοσιεύεται στο ehappyhealth.blogspot.gr κατόπιν άδειας του συγγραφέα)

“ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ!»: Πάρε πίσω τη χαμένη σου ενέργεια!

 ΜΕΡΟΣ 1^Ο

Αν το «είμαι πτώμα» είναι μια φράση που επαναλαμβάνεις συχνά τότε αυτό το άρθρο είναι για εσένα!

Η επιστήμη στα συμπληρώματα διατροφής καθώς εξελίσσεται δίνει πολλές προτάσεις για να έχουμε ενέργεια και να αυξήσουμε τις δυνάμεις μας. Όμως αυτό δεν είναι πάντα αρκετό για να αναπληρώσουμε την χαμένη μας ενέργεια. Άλλωστε το λέει και η λέξη «συμπληρώματα» που βγαίνει από το ΣΥΜΠΛΗΡΏΝΩ (που προέρχεται από την ένωση του «συν» με το «πληρώ»). Με απλά λόγια η δράση των συμπληρωμάτων διατροφής είναι βοηθητική και δεν αποτελεί τη μοναδική λύση στο πρόβλημά σου. Άλλωστε σε κάθε αξιοσέβαστη συσκευασία συμπληρωμάτων αναγράφεται με μικρά γραμματάκια ότι λειτουργούν στο πλαίσιο μιας ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ. Κατά τη γνώμη μου αν αυτό δεν αναγράφεται τότε η συσκευασία δεν είναι αξιοσέβαστη και ούτε και σε σέβεται! Αν πάλι πιστεύεις ότι μόνο μια πολυβιταμίνη σου αρκεί τότε ίσως ψάχνεις εφήμερες λύσεις για ένα χρόνιο πρόβλημα και θα πρέπει να αναθεωρήσεις. Πριν προχωρήσω με τη διατροφή που είναι και το αντικείμενό μου θα ήθελα να αναφερθώ σε βασικά θέματα που αφορούν την κούραση.

1^ον Το αντίθετο της κούρασης είναι η ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ που είναι και το αντίδοτό στην περίπτωση σου. Ύπνος, διακοπές, διάλειμμα, ταξιδάκι αναψυχής, εκδρομούλα…ακόμα και μια πολύ καλή και βαθιά αναπνοή ή λίγες διατασούλες μπορούν να σε ξεκουράσουν.  Αν όλα αυτά λείπουν τον τελευταίο καιρό από τη ζωή σου..καιρός να τα υιοθετήσεις. Τι πιο αναζωογονητικό από ένα 8άωρο ποιοτικού ύπνου. Αν πάλι η κούραση δε σε αφήνει να κοιμηθείς τότε κάποιες τεχνικές χαλάρωσης πριν τον ύπνο (διαλογισμός, γιόγκα, αναπνοές) ίσως σου φανούν αρκετά χρήσιμες. Σε περίπτωση που το πρόβλημα με τον ύπνο είναι χρόνιο τότε θα πρέπει οπωσδήποτε να απευθυνθείς σε ειδικό ψυχολόγο ή γιατρό.

2^ον ΑΠΟΤΟΞΊΝΩΣΗ! Η αποτοξίνωση δεν αφορά μόνο τη διατροφή αλλά όλα εκείνα τα πράγματα στα οποία κάποιος είναι «εθισμένος» ή τον βλάπτουν. Τα γνωστά είναι καφές, αλκοόλ, ζάχαρη και τσιγάρο. Όμως υπάρχουν ακόμα πιο ύπουλοι «κλεφτές» της ενέργειας σου όπως είναι η υπερβολική χρήση συσκευών (tablet, labtop, pc, smartphone, κινητά, τηλεοράσεις κτλ) αλλά και οι τοξικοί άνθρωποι που ενδεχομένως ανήκουν στο περιβάλλον σου. Προσπάθησε για λίγο καιρό να τα απομακρύνεις όλα αυτά από την καθημερινότητα σου ή τουλάχιστον να τα μετριάσεις, σίγουρα δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα αλλά αν δε το προσπαθήσεις η κατάστασή σου θα διαιωνίζεται!

3^ον ΑΣΚΗΣΗ! Θα μπορούσες τώρα να πεις «μα που να βρω κουράγιο για άσκηση;» Σκέψου το ως έξης: Μια μπαταρία ξεφόρτιστη χρειάζεται ρεύμα για να φορτίσει έτσι και εσύ χρειάζεσαι την άσκηση για φορτίσεις τις δικές σου μπαταρίες! Μπορεί τελικά να ανακαλύψεις ότι δεν είσαι κουρασμένη αλλά αγύμναστη!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΕΥΧΕΣ!

Η Φωνή των Διατροφικών Διαταραχών

Γράφει η διαδυκτιακή φίλη Κασσάνδρα Πήτερσεν
Ψυχολόγος - Αφηγηματική Ψυχοθεραπεύτρια

Η αξία που δίνεται στην τελειότητα και η πρόταση ότι όλα πρέπει να βρίσκονται υπό τον έλεγχο του ατόμου, είναι ιδέες οι οποίες σίγουρα αντανακλούν την σύγχρονη δυτική κουλτούρα. Το ιδεώδες του ελέγχου έχει παρυσφρύσει σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής μας. Καλούμαστε να ελέγχουμε τα έντονα συναισθήματα μας, να ελέγχουμε το γήρας μας ή να ελέγχουμε την επιτυχία μας , καθώς εμείς αποκλειστικά θεωρούμαστε υπεύθυνοι για αυτήν.

Δυστυχώς όλες οι παραπάνω επιταγές ελέγχου έχουν συνδεθεί με την κατασκευασμένη αναγκαιότητα να είμαστε λεπτοί. Κάπως έτσι λοιπόν η διατροφική διαταραχή αποκτά μορφή. Παρουσιάζεται ως ένας φαινομενικά ασφαλής τρόπος να διαμορφώσουμε μια ύπαρξη τέλεια και απαλλαγμένη από κάθε είδους ψυχικό πόνο. Απλά γίνε λεπτή, σου λέει. Απλά μην τρως. Απλά πάψε να νιώθεις.

 Επομένως, το βίωμα των ανθρώπων που ταλαιπωρούνται από διατροφικές διαταραχές, επηρεάζεται από την σύγχρονη δυτική αντίληψη που συνδέει την ομορφιά με το λεπτό σώμα, από την αξία που δίνεται στην αυτοπειθαρχία, καθώς βέβαια και από την προσωπική ιστορία του καθενός.

Η φωνή της ανορεξίας και της βουλιμίας είναι άμεσα αναγνωρίσιμες, καθώς τείνουν να ακούγονται το ίδιο σε όλα τα θύματά τους. Από την στιγμή που θα σε παραπλανήσουν και θα πιαστείς στα δίχτυα τους είναι δύσκολο να ξεφύγεις. Μπορεί να αισθανθείς παγιδευμένος, ότι οφείλεις να ακολουθείς τους κανόνες που σου προστάζουν και δυστυχώς αν τους υπηρετήσεις αδιαμαρτύρητα, στην περίπτωση της ανορεξίας τουλάχιστον, ενδέχεται να σε φτάσουν στο δικό σου τέλος.

Αλλά ας σταθούμε λίγο στο ερώτημα: Πώς καταφέρνουν οι διατροφικες διαταραχές και αποπλανούν τα θύματά τους?

Υπόσχονται στους νέους και κυρίως στα κορίτσια, πως αν απλά ακολουθήσουν τους κανόνες, θα γίνουν τέλειες, θα αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο της ζωής τους, τον πλήρη έλεγχο των συναισθημάτων τους, δεν θα υπάρχει τίποτα ικανό να τους φοβίσει, ή να τους πληγώσει, θα αποκτήσουν ανθεκτικότητα απέναντι στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.

Ακούγεται πράγματι, μια πολύ δελεαστική συμφωνία για κορίτσια που αισθάνονται ευάλωτα, μοναχικά, με υψηλούς στόχους, ή για εκείνα τα κορίτσια που έχουν υποφέρει από κάποιου είδους τραυματικό γεγονός ή κακοποιητική συμπεριφορά και αποζητούν ένα εισητήριο εξόδου από όλα τα σύνοδα αρνητικά συναισθήματα.

Συχνά οι διατροφικες διαταραχές, παγιδεύουν τα κορίτσια όταν διανύουν μια μεταβατική περίοδο στην ζωή τους. Αυτό συμβαίνει όταν, καθώς μεγαλώνουν, προσπαθούν να αναγνωρίσουν τις δικές τους προτιμήσεις στην ζωή και παράλληλα να συμβιβαστούν με τον κυρίαρχο Λόγο της κοινωνίας, τις προσδοκίες και τις αντιφατικές αξίες που προωθούνται.

Το κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο, τα κυρίαρχα κοινωνικά μηνύματα και ο τρόπος που χρησιμοποιούμε την γλώσσα, διαμορφώνουν την αντίληψή μας για τα πράγματα, συμβάλλουν στην κατανόησή μας για το τί είναι καλό ή κακό και θέτουν το πρότυπο για μια καθολική αλήθεια.

Με λίγα λόγια αν ο κυρίαρχος Λόγος διαμηνύει ότι οι γυναίκες είναι αποτυχημένες εφόσον δεν πληρούν τα ισχυρά πρότυπα ομορφιάς ή έχουν πιο «γεμάτα» σώματα, τοτε τα κορίτσια ενδέχεται να εσωτερικέυσουν αυτό το μήνυμα και να αυτοπροσδιοριστούν ως αποτυχημένες, εφόσον αισθανθούν ότι τα σώματά τους δεν ικανοποιούν το πρότυπο που τέθηκε από την εξουσία του κυρίαρχου Λόγου.

Κατά τον ίδιο τρόπο, οι δυνάμεις εξουσίας μπορεί να οδηγήσουν ανθρώπους που αντιμετωπίζουν μια διατροφική διαταραχή να εσωτερικεύσουν αυτού του είδους τα προβλήματα ως μέρος της προσωπικής τους ταυτότητας.

Σε αυτά τα πλαίσια κοινωνικού ελέγχου, οι διατροφικές διαταραχές, μπορεί να λειτουργήσουν ως ένα μέσο να προσδιορίσει ο άνθρωπος την αυτοαξια του. Η εφαρμογή των πρακτικών που επιβάλλουν οι διατροφικές διαταραχές, μπορεί να ερμηνευθούν από τον άνθρωπο που δοκιμάζεται, ως το μόνο πράγμα στο οποίο είναι καλός.

Π.χ εφόσον καταφέρνει να χάνει βάρος μπορεί να βλέπει τον εαυτό του ως επιτυχημένο ή ως έχων αυτοπειθαρχία. Αντιθέτως, εάν δεν τα καταφέρνει αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό ως μια επιβεβαίωση της χαμηλής αξίας της ταυτότητάς του στο σύνολο.

Ομοίως, το κυρίαρχο μήνυμα μπορεί να είναι ότι οι γυναίκες οφείλουν να φροντίζουν πρωτίστως τους άλλους και όχι να θέτουν σε προτεραιότητα τον εαυτό τους. Συνεπώς αν μια γυναίκα επιλέξει την αυτοφροντίδα, αυτό μπορεί να την φέρει σε σύγκρουση με το κατεστημένο τρόπο αντίληψης και να την οδηγήσει σε αρνητικά συναισθήματατα για την ταυτότητά της.

Πράγματι λοιπόν, η δυτική κουλτούρα διαδίδει τις αξίες της αυτοπειθαρχίας και του ατομικισμού. Επομένως, οι γυναίκες, ενδέχεται να επιδιώκουν τον αυτοελεγχο και την ανεξαρτησία (μέσω των πρακτικών της διατροφικής διαταραχής), ενώ όταν αποστασιοποιούνται από αυτές τις συνήθειες, να αισθανονται ελλιπείς με βάση τα κοινωνικα πρότυπα, τις προσδοκίες και τις νόρμες.

Tί θα μπορούσαν να κάνουν γονείς και φίλοι προκειμένου να βοηθήσουν τους νέους ανθρώπους να προσπεράσουν τις φωνές της ανορεξίας ή της βουλιμίας?

Θα πρότεινα να μιλήσουν μια διαφορετική γλώσσα από αυτήν που χρησιμοποιούν οι διατροφικές διαταραχές.

Ας καλοσωρίσουμε τα συναισθήματα, ας δώσουμε τον χώρο στους ανθρώπους μας να ακουστούν, ας τους ενθαρρύνουμε να κουβεντιάσουν μαζί μας για αυτά που νιώθουν, τόσο για τα πιο τρομακτικά συναισθήματα όσο και για εκείνα που μπορεί να μας φαίνονται ανόητα ή ασήμαντα.

Ας μην μένουμε μόνο στα λόγια αλλά να διαβεβαιώνουμε με την καθημερινή μας συναναστροφή και επαφή, τις κόρες, τους γιους, τους φίλους μας ότι τους αγαπάμε όπως είναι. Ας τους ξεκαθαρίζουμε με κάθε δυνατό τρόπο ότι δεν περιμένουμε από αυτούς να πετύχουν τίποτα συγκεκριμένο για να κερδίσουν την αγάπη μας ή να εξασφαλίσουν την αποδοχή μας.

Ας αποφύγουμε τη σύγκριση, την αξιολόγηση, ή εν πάσει περιπτώσει ας μην κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους με κριτήριο το πόσο ελκυστικοί, λεπτοί, παχουλοί είναι ή τα επίπεδα αυτοελέγχου που διαθέτουν.

Ας βεβαιωθούμε ότι κινούμαστε με βάση τις προτιμήσεις μας. Ας προτρέπουμε τους αγαπημένους μας να μην παραμελούν αυτό που πραγματικά τους αρέσει να κάνουν κι όχι αποκλειστικά να υπηρετούν αυτό που θεωρείται ότι  θα «έπρεπε» να κάνουν.

Ας θρέψουμε τον εαυτό μας στο σύνολό του, έτσι ώστε να υπάρχει κάποιος ικανός και έτοιμος να απαντήσει στην ύπουλη φωνή των διατροφικών διαταραχών.

  *Το παρών άρθρο είναι αναδημοσίευση από το http://kassandrapedersen.gr κατόπιν άδειας της συγγραφέως